22. illər əvvəl, oxuduğum kitablardakı, seyr etdiyim filmlərdəki yalnız insanlara özənərdim həmişə. yalnızlara. danışacaq kimsəsi olmayanlara. sonra həyat məni buralara gətirdi. təbii ayaqlarımın az hesab edilə bilməyəcək köməyi ilə. və artıq o roman xarakterlərindən biri oldum. o kitablardakı təkliyi çox dəbdəbəli görərdim. eyni zamanda da qorxuducu. özümə ''bu qədər tək qalına bilərmi?'' deyə soruşardım. ''sosial heyvan insan, dayana bilərmi kimsəsizliyə?'' amma artıq bilirəm təkliyin qorxulacaq bir tərəfi olmadığını. təbii bunu ruh sağlamlığı yerində və içlərində tək bir şəxsiyyət daşıyanlar üçün söyləmirəm. sözüm mənim kimi içində minlərlə ruh daşıyanlara, uzaq şərq əfsanələrindəki canavarlar kimi yeddi başlı tək bədənli insanlara. mən həmişə geniş oldum. şəhərin uzağındaki bir səmtə gedən, günün tək avtobusu qədər sıx. tıkış tıkış! hər kəsin üst-üstə olduğu bir avtobus qədər. bu səbəbdən yaxşı gəldi mənə yalnızlıq. özümə kifayət qədər zərər verirdim. və bir də dünyanın verəcəyi zərərləri ortadan qaldırmanın imkanı olmadığına görə, yoxlarmış kimi davranaraq yalnızlığı seçmək ən doğrusuydu. təklik güllə keçirməz. dostluq, eşq, ailə keçirməz. heç bir şey keçirməz. xaricdən soxmadığı kimi içəridən də çıxartmaz. irin edər. antibiotikni də özündə saxlayar. yetər ki harada olduğu bilinsin.

"insanın tək gerçək azadlığı təkliyidir.. və təkliyi hörmətdən salansa asılılıqlardır. eşqlər, spirt, nikotin, əxlaqi dəyərlər, narkotiklər. hamısı da bir qandal ola bilər hər an, insanın ayağına. zövq verən qandallar. ortaq xüsusiyyətləri, varlıqlarının verdikləri zövqün uzun bir müddət sonra hiss edilə bilməməsi, yoxluqlarının isə dərhal ürəkdə bir ağrı yaratmasıdır."

hakan günday - kinyas ve kayra